Uppgötvun og snemmbúin forrit
Ryðfrítt stál kom fram snemma á 20. öld, nánar tiltekið árið 1913, af Harry Brearley, breskum málmfræðingi. Brearley leitaðist upphaflega við að búa til tæringarþolið málmblöndu fyrir byssuhlaup en endaði með efni með mörgum notum. Á fyrstu árum þess var ryðfrítt stál fyrst og fremst notað í hnífapör. Ryðvarnareiginleikar þess gerðu það tilvalið fyrir áhöld sem þurftu að þola tíð þvott og útsetningu fyrir ýmiss konar mat.
Eftir því sem leið á 20. öldina stækkaði notkun ryðfríu stáli. Það framleiddi verulega herbúnað, flugvélar og flotaskip í seinni heimsstyrjöldinni. Hár togstyrkur, ryðþol og almenn ending gerði það ómissandi í þessu samhengi.
Þróun notkunar þess í lagnakerfum
Notkun ryðfríu stáli í lagnakerfi fór að aukast á eftirstríðstímabilinu. Upphaflega var það almennt notað í flotaforritum vegna viðnáms, sérstaklega í saltvatnsumhverfi. Að lokum var gagnsemi þess einnig viðurkennd í borgaralegum iðnaði.
Um 1960 og 1970 urðu ryðfríu stálrörin útbreiddari í verslun og iðnaði. Það byrjaði að skipta um efni eins og kopar og galvaniseruðu stál í pípukerfi. Eftir því sem atvinnugreinar þróuðust, gerðu forskriftir og flokkanir ryðfríu stáli rör til móts við ýmis forrit, svo sem efnavinnslustöðvar, vatnsmeðferðarstöðvar og háþróaða tækni eins og hálfleiðaraframleiðslu.
Í olíu- og gasgeiranum gerði háþrýstingsþol og ending tiltekinna tegunda ryðfríu stálröra þau tilvalin til að flytja hráolíu og jarðgas. Í matvæla- og drykkjarvöruiðnaðinum gerði tæringarþol efnisins og hæfni til að viðhalda hreinleika það að valiefni fyrir ferla sem krefjast strangrar hreinlætis.
